W styczniu 1942, Armia Czerwona rozpoczęła ofensywę, która doprowadziła do zamknięcia w kotle demianskim znacznych niemieckich sił (12., 30., 32., 123. i 290. Dywizji Piechoty oraz Dywizji Piechoty zmotoryzowanej SS Totenkopf). W kotle, mimo fatalnych warunków pogodowych, niedoboru w zaopatrzeniu, braku ciepłej odzieży, żołnierze 32 DP cały czas znajdowali się na pierwszej linii walk, zajmując wschodni rant oparty o zachodni brzeg jeziora Welje. Wiosną 1942 od strony Starej Russy rozpoczęła się deblokada kotła (operacja Sznurowa drabinka), która przyniosła zamierzony skutek. Ale wycofanie wycieńczonych oddziałów nie nastąpiło i 32. Dywizja Piechoty na swoich pozycjach trwała jeszcze do końca lutego 1943, kiedy rozpoczęła się operacja opuszczenia występu demianskiego. Dywizja została odświeżona i prowadziła walki pozycyjne nad rzeką Łować. Na początku listopada 1943 Armia Czerwona rozpoczęła ofensywę w rejonie Newla, w wyniku niekorzystnej sytuacji, przerzucono tam 32. Dywizję Piechoty. W styczniu 1944 rozpoczyna się ogólny odwrót Grupy Armii Północ, który pomorskich grenadierów prowadził przez Połock, Kowalki w obszar na południe od Pskowa.