W październiku 1940 została przerzucona do Prus Wschodnich. Pełniła tam funkcję sił osłonowych. 22 czerwca 1941 z rejonu Gołdapi o godzinie 3.05 artyleria dywizyjna rozpoczęła krótkie, ale bardzo intensywne wsparcie ogniowe. Grupy szturmowe złożone z saperów i piechurów przełamały radzieckie graniczne umocnienia. O godzinie 6 do sztabu Grupy Armii Północ (niem. Heeresgruppe Nord) dotarł meldunek od dowódcy pomorskiej dywizji informujący o włamaniu się w nieprzyjacielski teren, dywizja znajdowała się w lesie 5 kilometrów na wschód od Vistytis. Nacierała w stronę Niemna, który pokonała w rejonie Kowna. Dalej w upale i w kurzu pomorscy piechurzy nacierali w stronę Wilii i Dźwiny. Dywizja była skrzydłową jednostką 16. Armii i całej Grupy Armii. Już w pierwszych dniach lipca zarysowała się duża luka między II. KA 16. Armii a V. KA z 3. Gr.Panc. W tę lukę Niemcy wprowadzili 206., 251. oraz 253 Dywizję Piechoty. Dywizja w bardzo trudnym terenie nacierała w ogólnym kierunku (północny wschód) na Chomel. W sierpniu podczas bitwy o Starą Russę po raz pierwszy toczyła walki obronne. Ostatnim wysiłkiem żołnierze podejmują natarcie na wschód przez Molwotitzy i Diemiańsk docierają do jeziora Welje i Seliger. Tu dywizja zajęła na Wyżynie Wałdajskiej pozycje obronne. Do końca prowadziła walki pozycyjne.