Od 1972 był także zastępcą dyrektora Instytutu Architektury i Planowania Przestrzennego (funkcję dyrektora pełnił w tym czasie Piotr Zaremba) oraz kierownikiem podyplomowego studium planowania przestrzennego. Na Politechnice Szczecińskiej prowadził zajęcia z urbanistyki i planowania przestrzennego — planowanie regionalne, tereny zielone, rozwój form osadniczych. Przeszedł na emeryturę w 1983.
Leszek Teodozy Dąbrowski ogłosił przeszło 50 opracowań, w tym kilka książek, monografii i skryptów, dotyczących planowania regionalnego oraz planowania terenów zielonych. Był uczestnikiem licznych krajowych i zagranicznych konferencji naukowych, pod jego kierownictwem dyplom doktorski obroniło 12 osób; był recenzentem 39 prac doktorskich, 8 rozpraw habilitacyjnych, 5 wniosków o nominacje profesorskie.