W 1945 znalazł się w Białymstoku, gdzie pracował jako nauczyciel w Państwowym Liceum Budowlanym. Był równocześnie naczelnikiem wydziału w Zarządzie Miejskim w Białymstoku. Od 1948 pracował w Gdańsku na Politechnice, równocześnie kierując zespołem w Biurze Planowania. W 1954 przeniósł się do Wrocławia; w latach 1954-1960 pełnił funkcję głównego architekta Wrocławia oraz prowadził zajęcia na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej. Rada tegoż Wydziału nadała mu w 1961 stopień doktora nauk technicznych, a trzy lata później stopień doktora habilitowanego. Był we Wrocławiu kolejno zastępcą profesora, starszym wykładowcą, wreszcie docentem etatowym. W 1966 objął funkcję dziekana Wydziału Architektury, ale stanowisko utracił w 1968 w ramach represji za obronę studentów w czasie strajków marcowych. Leszek Dąbrowski wystąpił wtedy publicznie w obronie studentów w czasie zorganizowanego przez władze wiecu potępiającego zajścia.
W 1970 przeszedł do pracy na Politechnice Szczecińskiej. Jako docent etatowy, a od 1973 profesor, kierował Zakładem Urbanistyki i Planowania Przestrzennego Instytutu Architektury i Planowania Przestrzennego.