W 1993 roku liczba głosicieli w Ugandzie przekroczyła 1000, a w roku 1998 wyniosła ponad 2000.

W roku 1987 „Strażnica” zaczęła się ukazywać w języku luganda, którym posługuje się blisko połowa ugandyjskich zborów. W marcu 1988 roku w Jinji oddano do użytku pierwszą Salę Królestwa w Ugandzie. Kolejne powstały w Mbale, Kampali i Tororo. W 1995 roku utworzono Komitet Kraju, który działał pod nadzorem kenijskiego Biura Oddziału.

W 1996 roku Ugandyjski Krajowy Związek Głuchych wyraził się z uznaniem o bezinteresownej inicjatywie i wysiłkach Świadków Jehowy, którzy uczą się języka migowego, by troszczyć się o duchowe potrzeby niesłyszących Ugandyjczyków.

Pod koniec 1999 roku wprowadzono przyśpieszony program wznoszenia Sal Królestwa, a pod nadzorem Regionalnego Biura Projektowego w południowoafrykańskim Biurze Oddziału utworzono brygadę budowlaną. Dzięki programowi budowlanemu do 2009 roku powstało 67 Sal Królestwa. Większość ugandyjskich zborów spotyka się we własnym obiekcie. Sale w Kajjansi, Rusese, Lirze i Seta zostały wyposażone w przesuwną ścianę, co umożliwia zorganizowanie w nich zgromadzeń dla większej liczby obecnych.