Dopiero w 1868 Reed przekonał Komitet Projektów (ang. Committee on Designs) do budowy okrętu wyposażonego w wieże na dziobie i rufie, bez dziobówki i rufówki oraz ożaglowania, by działa mogły strzelać w kierunku rufy, dziobu i na burty (pancerniki typu Devastation).
Okręt miał trzymasztowe ożaglowanie typu fregata, od 1872 zamienione na typu bark.
Uzbrojenie i opancerzenie Cztery 12-calowe (305 mm) gwintowane działa odprzodowe, będące głównym uzbrojeniem okrętu, były umieszczone parami w dwóch wieżach znajdujących się na górnym pokładzie na śródokręciu, w osi podłużnej jednostki, przed i za kominem. Każde z dział, ważących po 25 ton, mogło wystrzeliwać pociski ważące 270 kg z prędkością wylotową 421 m/s. Poprzez umieszczenie na górnym pokładzie, ponad 5 m ponad powierzchnią wody, znajdowały się ponad 2 metry wyżej niż jakakolwiek bateria dział we flocie. Było to znaczącą zaletą zwiększającą zasięg oraz polepszającą warunki obsługi dział w złej pogodzie. W przeciwieństwie do poprzednich wież znajdujących się na okrętach obrony wybrzeża, obrót odbywał się za pomocą pary.
Dobrze wyszkolona załoga mogła wystrzelić pocisk co dwie minuty.