W rezultacie większość z nich znajdowała się na miejscu jeszcze w roku 1454, kiedy Esen próbował zmusić ich do sojuszu.
Esen podjął także agresywną politykę na północnym wschodzie. We wczesnych latach 40. zawarł sojusz z trzema "strażnikami" należącymi do Urianchajców, który przypieczętował, poślubiając córkę wodza jednego z nich – Taining. W następnych latach służyli mu oni jako jego szpiedzy w Chinach. Kiedy w roku 1444 Chińczycy, zmęczeni rajdami Urianchajców, przedsięwzięli przeciwko nim karną ekspedycję, Esen nie tylko im nie pomógł, ale wykorzystując ich słabość, splądrował ich terytorium. Do roku 1447 podbił "strażników" Taining i Duoyan, a Fuyu zmusił do migracji. Po tym ostatnim akcie agresji kontrolował terytorium od dzisiejszego Xinjiangu do Korei.
Wojna z Chinami Dwór Mingowski był zaniepokojony zdobyczami Esena, ale być może jeszcze bardziej martwiły go relacje związane z "trybutem" i handlem. Tradycyjnie Chińczycy uważali wszystkich władców za "wasali" podległych cesarzowi i przyjmowali od nich "trybut".