Aby się z niej uwolnić, ręka musiałaby zataczać jedynie ruchy koliste. Ale to i tak nie uwolniłoby ręki, niezbędnym warunkiem zaistnienia pisma jest kontakt między narzędziem a nośnikiem (ołówkiem a papierem) – efektem i zarazem celem ruchu ręki w kreśleniu liter jest pozostawienie śladu. Ograniczeniem pisma jest jeszcze to, że ręka porusza się w linii poziomej. W zmechanizowanej przestrzeni Lagneau problemy te znikają: pismo (symbolizowane przez ciągi papierowych zwojów) nie wymaga linii poziomej, toczy się we wszystkich kierunkach, nie wymaga kontaktu z podłożem i odciskania śladu -nie ma tu rozróżnienia między nośnik a narzędzie, ulotne, według artysty, zmechanizowane pismo jego kartonowych instalacji staje się alter ego tradycyjnego pisma. Taśma stała się przekształceniem wierszy pisma, a ono samo nie jest śladem na papierze, ale samym papierem w kształcie wstęgi. Sam ruch kołowy ręki Lagneau umiejscowił w kołach zębatych, przez które przetaczają się zwoje papieru. Zachowany został podwójny ruch ręki: obrotowy kół i linearny taśmy.