Mechaniczne odkrywanie krajobrazu Zapoczątkowane zostało w twórczości Lagneau'a w 1978 roku. Punktem wyjścia dla artysty była nieregularność w krajobrazie: wysoki budynek, droga, most. Od nich wytyczał linię prostą, według której budował instalacje złożone z drewnianych kół, korb, lin z węzłami (nieraz mierzonych w kilometrach), wykorzystywanych jako pasy napędowe. Punktami wyjściowymi dzieł z 1978 roku były m.in.: wieża ciśnień, tama wodna, kościół, droga, dwie ulice, plac miejski, dwie sosny. Wykonanie mechanizacji przecinającej na wskroś budynek merostwa miało podważyć opozycję między wnętrzem a zewnętrzem.
Nietrwałe obiekty architektoniczne Pierwsze prace Bernard Ligneau zaczął prezentować w 1980 roku. Były one dwojakiego rodzaju: we wnętrzachObiekty zbudowane z belek, słupów, ze sklepieniami z tektury falistej, które umieszczono we wnętrzach dużych hal. Niekiedy były napędzane silnikiem (np. kołyszące się miasta w Ośrodku Kultury w Créteil w 1980 roku, ruchome ruiny w Muzeum Sztuk Pięknych w Hawr tego samego roku oraz instalacje w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Paryżu w 1984). na zewnątrz (od 1981 roku)Obiekty na terenach miejskich i wiejskich o wysokościach i długościach kilkunastu metrów. Są to obiekty nietrwałe, niszczejące pod wpływem warunków atmosferycznych. Ich żywotność wynosi ok. miesiąca.