23 października 1942 roku około godziny 18:30 dach oraz poddasze budynku obozowego spłonęły w wyniku uszkodzenia kominka w części szpitalnej na piętrze. Pożar ugaszono o 22:43. Według sporządzonego przez Niemców sprawozdania żaden z więźniów nie ucierpiał.
Do połowy lat 90. uważano, że obóz przy ul. Bażyńskich powstał w lipcu 1941 roku i pełnił on funkcję obozu germanizacyjnego. Według ustaleń Leszka Zygnera obóz powstał na początku października 1941 roku w wyniku zmiany organizacji „Szmalcówki”. Zdaniem Zygnera w lipcu 1941 roku prawdopodobnie myślano nad utworzeniem w mieście obozu germanizacyjnego.
Po likwidacji obozu zabudowania pozostały własnością Willego Heise. Po wojnie majątek wrócił do pierwotnego właściciela. Zabudowania zburzono w latach 60..
Więźniowie W okresie od marca 1941 do lipca 1943 przez obóz przeszło łącznie ok. 18 tys. więźniów: 6,5 tys. w pierwszym okresie działalności, ok. 10-12 tys. po sierpniu 1941 roku. W grudniu 1941 przebywało w nim 2850 osób, w maju 1942 – 2926. Byli oni poddawani selekcji i wysyłani na roboty do Generalnego Gubernatorstwa. Wielu z osadzonych zmarło jednak jeszcze przed wywózką z powodu głodu, bardzo złych warunków sanitarno-bytowych, pracy ponad siły. Liczba ofiar jest przedmiotem sporów wśród historyków.