W kolejnych latach Moncoutié jeździł według podobnego schematu. Na początku 2010 stanął na najniższym stopniu podium w Tour of Turkey, ustępując jedynie Giovanni Viscontiemu i Tejayowi van Garderenowi. W czerwcu triumfował w Route du Sud, co skłoniło go do deklaracji, że wolałby jechać Tour niż Vueltę. Szybko jednak się z niej wycofał, zapowiadając, że przygotuje się do następnej edycji ścigania we Francji. W sierpniu ponownie stanął na podium Tour de l’Ain. Na Vueltę przyjechał w dobrej dyspozycji, co zaowocowało zwycięstwem etapowym na odcinku zakończonym trudnym podjazdem pod Xorret del Cati. Francuz wygrał po ucieczce z przewagą 54 sekund nad liderami, którzy chcieli rozegrać finisz we własnym gronie. Ponownie triumfował też w klasyfikacji górskiej, dwukrotnie zajmując czwarte miejsce na górskich etapach, w tym raz na szczycie słynnego podjazdu Peńa Cabarga. W klasyfikacji generalnej uplasował się na przyzwoitym 13. miejscu.