Zanikanie stawu Biały Staw Kieżmarski jest klasycznym przykładem wysokogórskiego jeziora w zaawansowanym stadium rozwojowym. Już w latach 80. XIX w. polski botanik Bolesław Kotula pisał o Wielkim Białym Stawie, że jest to „brudna kałuża turzycami porosła”. Bardzo płytki, przepływowy, stale zasilany przez dwa wpadające do niego potoki drobnym materiałem mineralnym, jest jednym z najszybciej zanikających stawów tatrzańskich. Według danych z 2018 r. jego wymiary wynoszą już tylko 177 × 65 m, zaś powierzchnia skurczyła się do 0,79 ha. Maksymalna głębokość wynosi tylko 0,8 m, a średnia – jedynie 0,44 m. Przybrzeżne części stawu są zdecydowanie płytsze, a pod głęboką na kilka-kilkanaście centymetrów warstwą wody znajdują się dość grube warstwy drobnych osadów mineralno-organicznych. Zapewnia to doskonałe warunki rozwoju roślinności, w tym zwłaszcza turzycy dzióbkowatej.