Po II wojnie światowej i powrocie Pomorza Gdańskiego do Polski zaczął pracę w tworzącym się tam polskim przemyśle stoczniowym. W latach 1945–1970 mieszkał w Gdańsku, następnie w Gdyni. W 1945 r. został pierwszym dyrektorem naczelnym, a następnie dyrektorem technicznym Zjednoczenia Stoczni Polskich. W 1950 r. utworzył resortowy instytut naukowo-badawczy – Morski Instytut Techniczny (przemianowany w 1951 r. na Instytut Morski).

W latach 1949–1990 pracował na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej, od 1955 r. był docentem, od 1966 r. profesorem tytularnym (profesor magister inżynier). Od 1959 r. był kierownikiem i (na pół etatu) docentem kontraktowym Zakładu Architektury Okrętów i pierwszym kierownikiem (w latach 1974–1982) Podyplomowego Studium Architektury Okrętów, Portów i Przemysłu na Wydziale Architektury PG.

Z jego inicjatywy rozwinęła się nowa dyscyplina – architektura okrętów, a Politechnika Gdańska jako pierwsza uczelnia w świecie kształciła kadrę w tej specjalności, wykształcając na przełomie lat 50. i 60. XX w. polską szkołę w tej dziedzinie. Z udziałem prof. Urbanowicza powstała np. znana seria „dziesięciotysięczników” (pierwszy z serii, ms „Marceli Nowotko”, zwodowany został w 1955 r.).