Już w VIII wieku cesarz Leon III przekazał Sycylię pod władzę patriarchy Konstantynopola, co trwało do początków XI wieku, kiedy wyspa została zdobyta przez Normanów, którzy jurysdykcję kościelną nad zdobytymi ziemiami ponownie powierzyli w ręce metropolity rzymskiego. Dotychczas Kościół rytu wschodniego przechodził przez "Złoty Wiek" na południu Włoch, posiadając tam wiele klasztorów i cerkwi. Normanowie zaczęli powoli rozbijać wschodnią strukturę Kościoła przez usuwanie greckich eparchów i zastępowanie ich biskupami łacińskimi. Wierni Kościoła wschodniego przechodzili na ryt łaciński, a diecezje i tradycje cerkiewne zaczęły z czasem zanikać.
Proces ten wstrzymał się dopiero w XV wieku, kiedy to uciekając przed natarciem Turków, na południe Włoch przeniosło się wielu emigrantów albańskich, przyłączając się do nielicznej greckiej wspólnoty kościelnej obrządku bizantyjskiego, tak że jedna trzecia tej wspólnoty odtąd składała się już z Albańczyków a nie Greków. Nie wszyscy jednak Albańczycy, którzy emigrowali do Włoch, należeli do Kościoła prawosławnego, ponieważ wielu z nich pochodziła z północy Albanii, gdzie należeli do Kościoła rzymskokatolickiego, praktykując obrządek rzymski.