Decyzja o wyborze prawa jako kierunku studiów spotkała się z różnymi opiniami biografów. Aleksandr Benois przypuszczał, że wynikała ona z rodzinnej tradycji i była naturalnym wyborem w środowisku Wrubelów. W 1876 roku Wrubel powtarzał drugi rok studiów, tłumacząc to w liście do ojca koniecznością pogłębienia wiedzy i poprawy ocen. Ostatecznie, choć studiował rok dłużej, nie obronił pracy dyplomowej i ukończył uczelnię jako student rzeczywisty.
Częściowo wpłynął na to styl życia, jaki prowadził za przyzwoleniem wuja. Podczas studiów Wrubel systematycznie zgłębiał filozofię, ze szczególnym zainteresowaniem teorią estetyki Immanuela Kanta, jednak nie poświęcał wiele czasu na rozwój zdolności artystycznych. Tworzył ilustracje do dzieł literackich, zarówno klasycznych, jak i współczesnych. Według Dmitrijewej, jego twórczość w tym okresie miała wyraźnie literacki charakter – rzadko tworzył prace niezwiązane z literaturą lub teatrem. Spośród zachowanych grafik najczęściej przywoływana jest kompozycja Spotkanie Anny Kareniny z synem. Badaczka Wiera Domitiejewa określiła ten okres mianem „przedwrubelskiego”, wskazując na romantyczny, niemal melodramatyczny styl jego prac, przypominający ówczesne ilustracje prasowe.