Również następni: surrealista Jugosłowianin Miljenko Stančić oraz Jan Lebenstein z wystawą przygotowaną na pół roku przed triumfem na paryskim Biennale 1959, potwierdzili wysoki poziom i oryginalność propozycji. Dobre recenzje zebrała też wystawa zbiorowa pt. Sept Jeunes Peintres Polonais oraz kolejno eksponowane prace: Indusa Francisa Newtona Souzy, Boliwijczyka José Quirogi, Polaka Jerzego Zabłockiego i Węgra Tamása Konoka.
Za radą Konstantego A. Jeleńskiego galeria od początku była otwarta dla wszystkich artystów bez względu na kraj pochodzenia czy poglądy na współczesne malarstwo. Decydował wiek, dorobek i sukcesy artystyczne malarza. Wystawiali w galerii Japończycy, Francuzi, Czesi i Słowacy, Serbowie, Chorwaci, Węgrzy, Rumuni, ale też artyści z USA, Hiszpanii, Niemiec, Anglii, Argentyny, Australii, Korei Południowej, Izraela, a nawet Pakistanu, Mali, Etiopii, Indii, Nigerii, Senegalu, Paragwaju i Sudanu oraz, naturalnie, Polacy – głównie malarze i graficy z Polski, chociaż również kilku mieszkających poza Polską.
Wśród wystawiających byli przede wszystkim ludzie młodzi, choć wielu z nich dojrzało i zestarzało się wraz z galerią, prezentując w niej prace regularnie co kilka lat, np. Josaku Maeda, Jan Lebenstein, Miljenko Stančić, Wanda Paklikowska-Winnicka, Wanda Ładniewska czy Raymond Mirande.