Oryginalność Galerii Lambert została dostrzeżona w 1964 roku przez organizatorów Paryskiego Biennale Młodego Malarstwa (odbywającego się pod auspicjami André Malraux), którzy włączyli jesienne, dostosowane przez Romanowicza do potrzeb Biennale, ekspozycje galerii do programu wielkich wystaw w paryskim Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Wystawy Galerie Lambert były zawsze szeroko komentowane w prasie francuskiej, począwszy od wysokonakładowych magazynów literackich i artystycznych aż po prasę codzienną. Szeroko pisała o wystawach w Galerie Lambert paryska Kultura oraz londyńskie Wiadomości.
Właściwa galeria miała osobne wejście i niewielkie wymiary: 5x6,30x4m; połączone z nią w latach 60. pomieszczenie po wytwórni płyt Ballada było zbyt małe na samodzielne prezentacje. Po remoncie w 1977 roku przebity został gruby mur między galerią a Libellą, co dało trzy amfiladowo połączone pomieszczenia i więcej ścian na obrazy. Jednak comiesięczne wernisaże i wystawy odbywały się głównie w Galerii Lambert. Dopiero w latach 80. zmniejszyła się nieco ilość wystaw, lecz trwały one dłużej. Zdarzało się i tak, że wernisaże połączone były z promocją książek i spotkaniami z pisarzami, np.