Zwraca uwagę, że na malarstwo Pęczarskiego mogły wpłynąć popularne wtedy w litografiach studia fizjonomiczne Louisa Léopolda Boilly. Jego dzieła charakteryzowała typowa dla głuchoniemych żywa gestykulacja i wyrazista mimika. W ocenie Michałowskiego, Pęczarski nie był wyłącznie kompilatorem różnych stylów malarskich. W swoim najbardziej płodnym okresie twórczym (lata 40.) wypracował indywidualny styl, na który niebagatelny wpływ miała jego głuchota.
Portrety Portrety stanowią najliczniejszą grupę zachowanych dzieł Feliksa Pęczarskiego. Na wystawie konkursowej w 1825 r. zaprezentował Portret starca. W 1828 r. wykonał portret prymasa Jana Pawła Woronicza. Pierwsza duża grupa prac portretowych Pęczarskiego pochodzi z lat 1834–1839. Wśród nich są portrety Ksawerego Dybowskiego (1834) i Zygmunta Stryjeńskiego (1835) oraz dwa portrety państwa Zembrzuskich znajdujące się w Kościele św. Michała Archanioła w Mordach (1835). W tym czasie jego styl charakteryzuje pewna konturowość i ostrość w odcinaniu płaszczyzn. Gatunek ten rozwinął szczególnie podczas pobytu we Włocławku i Płocku, gdzie portrety stanowiły główne źródło jego dochodów. Wtedy to Pęczarski udoskonalił swój styl poprzez budowanie formy małymi różnicami walorowymi, ożywienie kolorytu, odrzucenie ostrego, nieprzejrzystego cienia i osiągnięcie większej miękkości.