Jedynie dwoje bocznych drzwi w ikonostasie uważane są za średniowieczne. Na dziedzińcu pomiędzy dwoma kościołami znajduje się heksagonalny grobowiec z kopułą, w którym znajduje się grób św. Saby i innych mnichów, zbudowany w 1929 w miejscu starszego, mniejszego grobowca.
Zachowane liczne groty w których zamieszkiwali pustelnicy świadczą o tym, że w przeszłości była to Wielka Ławra. W widocznych z galerii bocznego narteksu głównego kościoła stromych ścianach skalistej doliny można dostrzec 45 grot, które funkcjonowały jako indywidualne pustelnie. Życie w ławrach ziemi judzkiej było surowe. Mnisi pozostawali w odosobnieniu przez 5 dni w tygodniu i żywili się tylko chlebem wypiekanym raz w tygodniu, wodą i daktylami. Mnisi mogli posiadać wyłącznie po jednej z potrzebnych rzeczy. Nawet lampa była traktowana jako zbytek. Jedną z wciąż zachowanych restrykcji jest zakaz wchodzenia kobiet do wnętrza klasztoru. Mogą one jedynie oglądać go z wzniesionej w 1612 wieży św. Szymona.