Podział na wielkomieszczan cieszących się statusem pełnoprawnych obywateli (Bürger) oraz pozbawionych przywilejów „współobywateli” (Mitbürger) z przedmieść był żywy jeszcze w pierwszych dekadach XIX wieku.

W 1746 jedynie osiem domów na dzisiejszym Starym Mieście było w całości murowanych, a 12 częściowo. Zabudowa murowana zaczęła dominować dopiero na przełomu XVIII i XIX wieku, wtedy też zaczęła się kształtować współczesna panorama architektoniczna dzielnicy. Ogromny wpływ miały na nią odbudowy miasta prowadzone po wielkich pożarach w 1808 i 1836. Do najstarszych, zachowanych w stosunkowo archaicznym kształcie obiektów należy ciąg kamienic podcieniowych wzdłuż ulicy Podcienie. Rozbiórka murów miejskich rozpoczęła się w 1779, a jej ostatnim akordem była likwidacja dolnej bramy miejskiej podczas niwelacji skarpy w ciągu ulicy Wzgórze w 1844. W latach 1855–1864 doszło do całkowitej przebudowy bielskiego zamku w duchu eklektycznego historyzmu. thumb|Rynek jako plac targowy na pocztówce z 1911 W 1851 na Starym Mieście (funkcjonującym jako dzielnica katastralna Miasto – Stadt) mieszkało 865 osób, co stanowiło 11,8% ludności całego Bielska. Populacyjne maksimum dzielnica osiągnęła w 1880, gdy zamieszkiwało ją 1819 osób (13,9% wszystkich mieszkańców).