U schyłku średniowiecza rozpoczyna się proces kształtowania bielskich przedmieść, w pierwszej kolejności Górnego wzdłuż drogi do Cieszyna oraz Dolnego wzdłuż drogi do Pszczyny i Oświęcimia. Mieszkańcy przedmieść nie posiadali pełni praw miejskich (możliwość członkostwa we władzach, prawo warzenia i wyszynku piwa) w odróżnieniu od tzw. wielkomieszczan zamieszkujących dzisiejsze Stare Miasto. Zakres swobód gospodarczych był przedmiotem sporów pomiędzy obiema grupami, największa w dziejach miasta konfrotacja nastąpiła w 1572. W oparciu o liczbę 76 do 79 działek budowlanych w obrębie murów miejskich i posiłkując się danymi z najstarszego urbarza z roku 1571 szacuje się liczbę mieszkańców miasta lokacyjnego w okresie wczesnonowożytnym na około 350–380 osób, podczas gdy na przedmieściach żyło około 550 osób. Rozwój przedmieść w XVII i XVIII wieku wiązał się przede wszystkim z napływem sukienników i stopniowym wzrostem znaczenia tego rzemiosła jako najważniejszej gałęzi gospodarki miejskiej. W zestawieniu podatkowym za lata 1723–1725 wymienione jest 79 domów w obrębie murów i 210 na przedmieściach.