Do roku 1910 liczba mieszkańców spadła do 1745 (9,3%) – spośród tych 89,7% było niemiecko-, 9,9% polsko-, a 0,4% czeskojęzycznych; 57,7% katolików, 20,9% protestantów i 21,1% żydów. Punkt ciężkości miasta przesuwał się począwszy od drugiej połowy XIX wieku stopniowo w kierunku Dolnego Przedmieścia, gdzie następował szczególnie silny boom budowlany i gdzie powstawała większość nowych gmachów użyteczności publicznej. „Wielkomiejska” architektura przełomu wieków wkroczyła na Stare Miasto tylko pojedynczymi realizacjami: eklektycznymi kamienicami przy Rynku 6 (1892) i ulicy Wzgórze 5 (1910), secesyjną kamienicą Ryszarda Bichterlego przy Rynku 11 (1912) czy przebudową kościoła św. Mikołaja według wczesnomodernistycznego projektu Leopolda Bauera (1912). W okresie międzywojennym ruch budowlany w tym rejonie miasta praktycznie ustał. thumb|Zachodnia pierzeja Rynku w 2002 – odbudowa kamienicy nr 4-5 Na mocy decyzji z 14 marca 1953 cały zespół staromiejski (miasto Bielsko w ramach dawnego historycznego założenia miejskiego o wartości historycznej) został objęty ochroną jako zabytek.