Tak, na przykład, aka- na początku wielu nazw języków andamańskich jest w rzeczywistości przedrostkiem przedmiotów związanych z językiem.
Przykładem przymiotnikowym będą formy yop, „giętki, miękki” w języku aka-bea: poduszka lub gąbka to ot-yop „okrągły-miękki”, od przedrostka odnoszącego się do rzeczy związanych z sercem lub głową. trzcina to ôto-yop, „giętki”, od przedrostka długich rzeczy. patyk albo ołówek to aka-yop, „spiczasty”, od przedrostka języka. zwalone drzewo to ar-yop, „zgniłe”, od przedrostka kończyny lub przedmiotów pionowych. Podobnie, beri-nga „dobry” daje: un-beri-nga „sprytny” (ręka-dobry). ig-beri-nga „o dobrym wzroku” (oko-dobry). aka-beri-nga „szybko uczący się języka” (język-dobry)
Inną osobliwością związaną z pojęciami dotyczącymi części ciała jest to, że muszą do kogoś należeć, to znaczy wymagają przedrostka posesywnego – na przykład nie można mówić o głowie jako takiej, ale tylko o mojej, twojej lub jego głowie.
Podstawowe zaimki są niemal identyczne we wszystkich językach wielkoandamańskich.