Poza krytyką, Luce Irigaray w swoich pismach proponuje metody przezwyciężania niekorzystnej sytuacji kobiet w kulturze Zachodu. Metoda mimetyczna, nazywana też strategicznym esencjalizmem, utopijne ideały i nowy język mogłyby jej zdaniem przeobrazić kulturę. Parodiowanie stereotypowych zachowań „kobiecych” przez same kobiety, teatralizacja tych zachowań, ma według Irigaray moc „unicestwiania efektów fallocentrycznego dyskursu”Za: R. Putnam Tong, Myśl feministyczna. Wprowadzenie, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002.. Sama możliwość parodiowania jakiegoś zachowania dowodzi, że osoba parodiująca jest kimś innym niż postać parodiowana. Irigaray uważa, że kobiety mogą stworzyć język kobiecy – nie tylko różny od męskiego, ale również daleki od „neutralności” genderowej (jej zdaniem bezcelowej, a nawet niemoralnej – jako wyraz unikania odpowiedzialności za własne słowa i czyny). Nie próbuje jednak samodzielnie tworzyć takiego języka, ani nie opisuje prawdziwej kobiecej podmiotowości, ponieważ wierzy, że to, co kobiece, musi wyłonić się z kolektywnego zaangażowania w mimetyczną grę z męskim dyskursem.