W swoich pracach oferuje jedynie wskazówki w postaci utopijnych ideałów, które mogą służyć jako punkty odniesienia w dyskusjach między kobietami.

Część argumentacji stosowanej przez Irigaray została wyśmiana przez Alana Sokala w książce Modne bzdury. Sokal skupił się na przykładzie dotyczącym wykluczenia, w którym Irigaray dowodziła, że mechanika płynów zajmuje się kobiecymi aspektami i dlatego jest mało badana, natomiast mechanika ciała stałego jest popularną gałęzią fizyki z powodu swojej „męskości”.

Najważniejsze publikacje 1973 Le Langage des déments 1974 Speculum. De l’autre femme 1977 Ce sexe qui n’en est pas un 1979 Et l’une ne bouge pas sans l’autre 1980 Amante marine de Friedrich Nietzsche 1981 Le Corps-à-corps avec la mère 1982 Passions élémentaires 1983 L’Oubli de l’air - chez Martin Heidegger 1983 La Croyance même 1984 Éthique de la différence sexuelle 1985 Parler n’est jamais neutre 1987 Sexes et parentés 1989 Le Temps de la différence. Pour une révolution pacifique 1990 Sexes et genres à travers les langues 1990 Je, tu, nous. Pour une culture de la différence 1992 J’aime à toi 1997 Être deux 1999 Entre Orient et Occident 2004 Prières quotidiennes / Everyday prayers