Przed 1650 rokiem rada miejska wykupuje pomieszczenia w sąsiadującym budynku w celu powiększenia ratusza. Część ta była później nazwana skrzydłem południowym. Na grafikach z drugiej połowy XVII wieku budynek ratusza ma już renesansowy charakter. W 1664 roku w związku ze złym stanem budynku ratusza książę Sylwiusz Nimrod Wirtemberski nakazał jego renowację i przebudowę. mały|Ratusz wg F. B. Wernera (XVIII wiek). Widok od strony północno-zachodniej. W 1730 roku w Oleśnicy wybuchł pożar, który doprowadził do zniszczenia dużej części miasta, w tym także miejskiego ratusza, który odbudowano w tym samym roku. W 1766 roku w wyniku burzy doszło do zapalenia się wieży.
W marcu 1823 roku doszło do kolejnego pożaru w mieście, w którym spłonął ratusz wraz z wieżą. Wieżę odbudowano w 1825 roku, co miała upamiętnić data na chorągiewce. Prace nad samym budynkiem zakończono w roku 1826. Nadały one budowli klasycystyczną formę. Jednocześnie ratusz zatracił swoją dwubudynkową formę. Połączono ratusz z ówczesnym skrzydłem południowym i przyległym budynkiem mieszkalnym. W ten sposób budynek zyskał trzy wejścia od frontu: dwa do samego ratusza i sądu, a trzecie do przylegających budynków i posterunku policji oraz aresztu. Elewacja frontu zyskała jednolitą formę z dwoma naczółkami.