Miało to o tyle istotne znaczenie, że umożliwiało orzeczenie w wyjątkowych okolicznościach innej kary niż kara śmierci za przestępstwa określone w art. 1 pkt. 1 i 2. Dekretem z 3 kwietnia 1948 r. w art. 5 do dotychczasowych §§ 1 i 2 dodano § 3, który stanowił, że przepisy zawarte w § 2 stosuje się także, jeżeli w przypadku określonym w art. 1 pkt 2 zachodzą szczególne okoliczności łagodzące.
Wraz z wprowadzeniem Kodeksu karnego z 19 kwietnia 1969 r. weszła w życie zasada sformułowana w art. 30 § 3 tego kodeksu, zgodnie z którą za przestępstwo zagrożone karą śmierci oraz w innych wypadkach przewidzianych w ustawie można orzec karę zasadniczą dożywotniego pozbawienia wolności albo 25 lat pozbawienia wolności. W ten sposób zlikwidowano sankcję bezwzględnie oznaczoną za przestępstwa z art. 1 pkt. 1 i 2 sierpniówki przez poszerzenie katalogu kar. Po transformacji ustrojowej w Polsce, jedną z pierwszych nowelizacji Kodeksu karnego z 23 lutego 1990 r. zniesiono karę dodatkową konfiskaty mienia, która przewidziana była dotąd m.in. za przestępstwa przewidziane w sierpniówce.