Natomiast za wymuszenie świadczeń od osób poszukiwanych lub prześladowanych pod groźbą ujęcia lub oddania ich pod groźbą ujęcia lub oddania ich w ręce władz okupacyjnych albo za inne działania na szkodę tych osób przez wyzyskiwanie ich położenia, wytworzonego przez okupację, po nowelizacji groziła kara więzienia od lat 3 do 15 lub kara dożywotniego więzienia.
Ostateczny kształt normatywny omawiany akt prawny przyjął w wyniku nowelizacji dekretem TRJN z dnia 10 grudnia 1946 r. Obok nowej numeracji jednostek redakcyjnych (m.in. dotychczasowa treść art. 1 § 2 stała się art. 2, art. 2 stał się art. 3, a w art. 1 dotychczasowe litery zastąpiono punktami 1 i 2), rozszerzono odpowiedzialność karną za przestępstwa przewidziane w sierpniówce, zmieniając brzmienie sformułowania „kto idąc na rękę władzy okupacyjnej niemieckiej” na „kto idąc na rękę władzy państwa niemieckiego lub z nim sprzymierzonego”, aby móc karać także za działalność na rzecz państw Osi, która miała miejsce zanim doszło do wybuchu II wojny światowej i okupacji niemieckiej ziem polskich lub gdy już ona ustała. Takie brzmienie przepisów dekretu teoretycznie umożliwiało ściganie i karanie również zbrodniarzy sowieckich za czyny popełnione w okresie pozostawania Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w sojuszu z III Rzeszą, tj.