W 1106 roku król Henryk I zmienił zdanie co do Anzelma, zatem mógł on powrócić do Canterbury. Napisał wówczas jeszcze dwa traktaty: „O zgodności Bożej przedwiedzy, przeznaczenia i łaski z wolną wolą” (, 1107–1108) i „O możności i niemożności, możliwości i niemożliwości, konieczności i wolności” (, 1107–1108). Anzelm zmarł 21 kwietnia 1109 roku w Cantebury i został pochowany w katedrze obok Lanfranka z Bec.
Filozofia Filozofia św. Anzelma zalicza się do średniowiecznego nurtu dialektycznego. Filozof ów był głosicielem prymatu intelektu nad czystą wiarą i dowodził w swoich dziełach, iż da się udowodnić istnienie Absolutu (Boga) za pomocą czystego rozumu.
Wiara poszukująca zrozumienia (Fides Quaerens Intellectum) Najważniejsze tezy św. Anzelma dotyczą problemu relacji rozumu do wiary, jednej z najbardziej istotnych kontrowersji średniowiecza. Polemizując z ortodoksyjną filozofią chrześcijańską św. Augustyna, Anzelm twierdzi, że rozum jest niezbędny do wytworzenia w umyśle idei Boga, i dopiero od tego punktu należy rozwijać swoją wiarę.