Epoka hellenistyczna W epoce hellenistycznej poszczególne szkoły rozwinęły odmienne koncepcje sophrosyne, traktując ją jako cnotę instrumentalną, konieczną do osiągnięcia dobrego życia. Dla epikurejczyków byłą ona zdolnością do powstrzymywania apetytu, dzięki której człowiek mógł zachować spokój i odczuwać prawdziwą przyjemność (która była celem). Dla cyników sophrosyne była zbliżona do ascezy surowością życia i obyczajów. Cynickie diatryby, łączące powagę z żartem, określane były jako sophronizon logos. Najbardziej rozbudowane i zróżnicowane koncepcje cnót wypracowane zostały w ramach stoicyzmu. W zasadniczych zarysach koncepcje te oparte były na pismach Platona, a tym samym sophrosyne została jedną z czterech cnót naczelnych, którym pozostałe cnoty są podporządkowane. Filozofowie starej Stoi uznawali wszystkie cnoty za manifestacje fronesis w różnych sytuacjach. Sophrosyne byłą fronesis w kwestiach dokonywania wyboru i unikaniaStoicorum veterum fragmenta 1. 201.. Jako jedna z podstawowych cnót, była rzeczą absolutnie dobrą. Dla mediostoika Panajtiosa sophrosyne była cnotą wyrastającą z instynktu szukania porządku, umiaru i właściwego zachowania, charakterystyczną wyłącznie dla ludzi i odróżniającą ich od zwierząt.