Sam również wkrótce potem dołączył do opactwa w Saint-Denis, bowiem sposobem na rozwiązanie węzła małżeńskiego było obopólne wstąpienie do klasztoru.
Klasztor Po zostaniu mnichem, postanowił przeprowadzić reformę klasztorną, jednak zakończyła się ona niepowodzeniem. Wkrótce potem zaczęli go odwiedzać uczniowie, którzy prosili by ponownie został nauczycielem. Z czasem do tej prośby przychylili się także opat i bracia zakonni, chcąc się go pozbyć. Piotr się na to zgodził i udał się do pustelni w Maisoncelles-en-Brie, gdzie wykładał zarówno nauki świeckie jak i teologię. Zreformował nauczanie teologii, przez co jest uważany za „Ojca scholastyki”.
Wdał się w debaty o uniwersaliach z Wilhelmem z Champeaux (realista) oraz Roscelinem (nominalista). Jego adwersarzami byli także Alberyk z Reims i Lotulf z Lombardii. W sporze z Roscelinem skierował skargę do biskupa paryskiego, Gilberta przed 1121 rokiem. Dawny mentor Abelarda odpowiedział długim listem, w którym zdecydowanie odrzucał posądzenia o herezję. W tym samym roku odbył się synod w Soissons, pod przewodnictwem arcybiskupa Reims i legata papieskiego . Gdy Piotr dostarczył swoją książkę o Trójcy Świętej, legat polecił mu oddać ją swoim adwersarzom – Alberykowi i Lutolfowi. W jego obronie wystąpił biskup Chartres .