Dekoracja charakteryzuje się znakomitą kompozycją, a rozwój dostrzegalny jest w prawidłowościach modelu oraz perspektywicznym ukazaniu postaci. Również proporcje wojowników są naturalistyczne. Doskonałość rysunku i warsztatu ich wykonania są po dziś dzień uważane za dzieła sztuki. Pełnia wielkości stylu protokorynckiego ujawnia się w miniaturach. Na tych niewielkich rysunkach w mistrzowski sposób przedstawiono sceny figuralne, zwierzęce, ornamenty, przy czym motywy roślinne często były jedynie „wypełniaczem” pustych miejsc.
Styl późnoprotokoryncki (650–640 r. p.n.e.) Dalszym krokiem w rozwoju korynckiej sztuki ceramicznej był styl późnoprotokoryncki (650–640 r. p.n.e.). Artyści tego okresu odchodzą od scen figuralnych, następuje rozwój stylu właściwego dla późniejszej masowej produkcji. Pierwszą tendencją nowych form była chęć pokazania dużych zwierząt. Wydłużano je tak, aby pokrywały większą przestrzeń i uwalniały tym samym od pokrywania wolnych przestrzeni drobiazgową dekoracją. Czasem malunek ograniczał się do jednego zwierzęcia. Modelunek wewnętrzny zwierzęcia był ryty lub malowany purpurowy. W kompozycji zaczęto świadomie wykorzystywać naturalne cechy zwierząt. Pantera, która w naturalny sposób jest wydłużona, zastąpiła dość sztywnego majestatycznego lwa.