We fryzach dłuższych pojawiało się do trzech zwierząt, na przykład byk pomiędzy lwem i lampartem, kompozycja, która stała się niemal stereotypowa, a podobne ozdoby można znaleźć w rzeźbie i architekturze tego okresu.
Styl wczesnokoryncki (625–550 r. p.n.e.) Kolejna zmiana, nazwana stylem wczesnokorynckim lub stylem zwierzęcym dojrzałym (625–550 r. p.n.e.) wiązała się bezpośrednio ze wzmożonym kontaktem ze Wschodem, a co się z tym wiąże z tamtą kulturą i sztuką. Okres ten charakteryzuje się szerokimi fryzami, dekorowanymi nienaturalnie wydłużonymi sylwetkami zwierząt oraz ornamentem wypełniającym. Nadmiar elementów dekoracyjnych gubi zarys zwierzęcia, a starannie ryte rozety coraz bardziej wypełniają tło, zaczerniając rysunek. Wpływ na tego typu rozwój miały tkaniny wschodnie asyryjskie, jak i niewątpliwie wielka fantazja garncarzy. Przedstawiano lwy, lamparty, dziki, byki, kozły, obok syren i innych hybryd (człowiek-smok, człowiek-ryba). Schyłek sztuki korynckiej przypada na VI wiek p.n.e., a jej upadek wynika z przegranej konkurencji z garncarzami attyckimi (patrz styl czarnofigurowy).