W skład załogi myśliwców nocnych, oprócz pilota, wchodził operator radaru, czasem też strzelec pokładowy. Samoloty wyposażone w pokładowe radary były wprowadzone jedynie przez najbardziej rozwinięte technicznie państwa: Wielką Brytanię, Niemcy i USA (na małą skalę w ZSRR i Japonii). Pierwsze brytyjskie samoloty tego typu zostały wprowadzone w 1940 roku – pierwsze zwycięstwo z użyciem radaru odniesiono 21/22 lipca 1940 roku na brytyjskim samolocie Blenheim Mk IF. Pierwsze zwycięstwo z użyciem radaru niemiecki samolot (eksperymentalny Do 215 B-5) odniósł 10 sierpnia 1941 roku, jednakże seryjne radary lotnicze wprowadzono w Niemczech dopiero na początku 1942 roku.
Typowe myśliwce nocne okresu 1941–1945 to samoloty dwusilnikowe z 2–3-osobową załogą, osiągające prędkość 500–600 km/h, z uzbrojeniem składającym się z kilku działek 20 mm lub karabinów maszynowych. Ówczesne radary pokładowe miały zasięg wykrycia celu do kilku lub kilkunastu kilometrów. Anteny radarów mocowane były w nosie kadłuba lub na skrzydłach, początkowo były to wystające anteny lub dipole, pod koniec wojny chowano anteny w dielektrycznych oprofilowanych obudowach. Niemcy i Japonia w części samolotów stosowały działka strzelające pod kątem do góry, służące do atakowania samolotów lecących wyżej (niemiecki system Schräge Musik).