II wojna światowa Znaczący rozwój tej klasy nastąpił dopiero w trakcie II wojny światowej, kiedy to zwłaszcza Niemcy i Brytyjczycy podjęli nocne naloty bombowe na dużą skalę. Początkowo używano do tego celu głównie ciężkich myśliwców, z drobnymi modyfikacjami, jak tłumiki płomieni wylotowych na rurach wydechowych i zazwyczaj czarne malowanie kamuflażowe. Adaptowano też w tym charakterze szybkie dwusilnikowe bombowce, rozwijające prędkość powyżej 400 km/h (na przykład Junkers Ju 88). Nowością było naprowadzanie samolotu na cel przez operatorów z ziemi, według wskazań naziemnych radarów, a wcześniej nasłuchowników. Początkowo samoloty tego rodzaju nie miały specjalnych środków obserwacji, aczkolwiek Niemcy próbowali wyposażać samoloty w detektory podczerwieni, mało przydatne w praktyce. Przełomem technicznym, w miarę miniaturyzacji urządzeń radarowych, stało się zastosowanie pokładowych stacji radiolokacyjnych na samolotach. Radar pokładowy umożliwiał wykrycie celu w nocy, z ograniczonej odległości, i w miarę precyzyjne naprowadzenie na cel, który jednak w ostatniej fazie ataku wciąż musiał być wykryty wzrokowo i ostrzelany. Z racji dużych rozmiarów i masy aparatury radarowej, instalowano ją początkowo jedynie na ciężkich myśliwcach dwusilnikowych, często rozwiniętych z bombowców.