Nocne myśliwce mogły mieć słabsze osiągi od myśliwców dziennych, gdyż ich przeznaczeniem była walka z wolniejszymi i mniej zwrotnymi bombowcami, a nie myśliwcami przeciwnika. Wykrycie i identyfikacja celu musiała być dokonana jedynie wzrokowo, przy naturalnym świetle Księżyca. Stąd, a także z powodu bardziej utrudnionej nawigacji w nocy, przydatne były załogi wieloosobowe. Jedynie częściowo w wykrywaniu celów mogły pomagać reflektory przeciwlotnicze z ziemi.
W okresie międzywojennym klasa myśliwców nocnych nie była rozwijana z braku potrzeb; nie nastąpił też znaczący postęp techniczny w tej dziedzinie, oprócz lepszego przystosowania ogółu samolotów do pilotażu nocnego i bez widoczności. Jako myśliwce nocne wykorzystywano głównie przestarzałe typy myśliwców lub lekkich bombowców (na przykład w Niemczech Arado Ar 68, w Polsce w latach 30. bombowce Potez XXV i Breguet 19). Nie dysponowano też wyspecjalizowanymi samolotami tego typu w chwili wybuchu wojny.