W okresie rewolucji ukraińskiej podejmowano próby usamodzielnienia Cerkwi ukraińskiej. O ile prawosławni biskupi działający na ziemiach ukraińskich byli w większości niechętni takim posunięciom (podobnie jak nie popierali upadku monarchii w Rosji i powstania państwa ukraińskiego), to wśród duchowieństwa parafialnego ruch na rzecz autokefalizacji ukraińskiej Cerkwi był silnyA. Kucy, Polityka cerkiewna Ukrainy w okresie rewolucji 1917–1920, Centrum Europy Wschodniej UMCS, s. 63–64.. W styczniu 1919 r. autokefalię Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego ogłosił Dyrektoriat Ukraińskiej Republiki Ludowej z Symonem Petlurą na czele. W październiku 1921 r. Wszechukraiński Sobór Prawosławny, który odbył się w kijowskim Soborze Mądrości Bożej również ogłosił autokefalię. Metropolitą – wbrew tradycji bez składania ślubów mniszych – został obrany Wasyl ŁypkiwskiA. Kucy, Polityka cerkiewna Ukrainy w okresie rewolucji 1917–1920, Centrum Europy Wschodniej UMCS, s. 72., w poprzednich latach czołowy działacz ruchu narodowego wśród prawosławnego duchowieństwa, tłumacz tekstów liturgicznych na język ukraiński.