situs plerumque talis erat: ut Fideles facie ad Altare versa orantes orientem solem, symbolum Christi - qui est sol justitiae et lux mundi - intuerentur”, Carolus Kozma de Papi, Liturgica sacra catholica, wyd. 2, Ratyzbona 1863, s. 17., jak również nieco późniejsze Konstytucje Apostolskie, które kodyfikują dekret wcześniejszego soboru„After this, let all rise up with one consent, and looking towards the east, after the catechumens and penitents are gone out, pray to God eastward, who ascended up to the heaven of heavens to the east; remembering also the ancient situation of paradise in the east, from whence the first man, when he had yielded to the persuasion of the serpent, and disobeyed the command of God, was expelled”. Klemens Rzymski, Konstytucje Apostolskie, II, VII.. W tym samym okresie daje świadectwo temu zwyczajowi św. Augustyn pisząc „Kiedy wstajemy do modlitwy, zwracamy się ku wschodowi, miejscu, gdzie podnosi się słońce”, a w VI w. mówi o tym afrykański poeta Corippus.
W VIII w. zwyczaj orientowania kościołów na osi wschód-zachód, z ołtarzem na wschodzie i wejściem od zachodu, nabiera powszechnego charakteru a po roku 1000 staje się normą. Zdecydowane zalecenie orientowania świątyń wydaje w jednej ze swoich bulli papież Sylwester II.