Aragon pogłębia przy tym charakterystykę obydwu środowisk przedstawioną w poprzedniej części cyklu, starając się w większym stopniu zróżnicować bohaterów i zrezygnować z jednoznacznych schematów postępowania.
Piękne dzielnice pozostają jednak powieścią pisaną w oparciu o z góry założoną tezę – pieniądz i bogacenie się to czynniki niszczące osobowość człowieka. Aragon podkreśla związki między światem francuskich kapitalistów a środowiskiem przestępczym, intrygami politycznymi i działalnością agentów-prowokatorów policyjnych. Miejscem symbolicznym, ukazującym ich wzajemne powiązania, staje się paryski Passage Club, gdzie spotykają się przedstawiciele wszystkich wymienionych grup. Pragnienie bogactwa i władzy uzależnia, a ponadto odbiera zdolność odróżniania dobra od zła (doktor Barbentane zataja śmierć pobitego robotnika, przemysłowiec Wisner traktuje wojnę jedynie jako okazję do pomnażania fortuny). Człowiek przebywający na stałe w świecie "pięknych dzielnic", tj. wśród burżuazji, w pewnym momencie zupełnie traci umiejętność czynienia dobra, gdyż rozumuje w kategoriach obcych etyce. Temat ten Aragon rozwinął w kolejnej części cyklu, Pasażerach z dyliżansu.