Edmund, który początkowo pragnie zdobywać pozycję poprzez studia i pracę, a następnie dopuszcza konieczność popełniania przestępstw w celu szybkiego wzbogacenia się, odkrywa, że w rozwiniętym społeczeństwie kapitalistycznym wystarcza mu nawiązanie korzystnego romansu.
Piękne dzielnice jako analiza społeczna Roger Garaudy uważa Piękne dzielnice za przykład dzieła dokonującego analizy społecznej w duchu realizmu socjalistycznego, rozwijającego wątki podjęte już w poprzedniej części cyklu. Sam Aragon zgadzał się z taką oceną jego pracy i podkreślał polityczne znaczenie tekstu.
Analiza społeczna w powieści została przedstawiona na dwóch poziomach, co nawiązuje do struktury powieści Czerwone i czarne. Pierwsza część utworu przedstawia stosunki panujące w prowincjonalnym miasteczku Sérianne (ukazanym jako mikrokosmos stosunków społecznych we Francji), zaś kolejne - sytuację w Paryżu. W odróżnieniu od Dzwonów Bazylei, w których ukazane zostały jedynie związki pomiędzy rządem a wielkim biznesem, Piękne dzielnice podejmują próbę ukazania podobnych koneksji również na poziomie lokalnym. Znaczącą różnicą w porównaniu z poprzednim dziełem jest również stałe kontrastowanie położenia robotników z sytuacją warstwy zamożnej, nie zaś koncentrowanie się w osobnych częściach najpierw na pierwszej, a następnie drugiej grupie.