Część postaci przedstawicieli zamożnych warstw społecznych i mieszczaństwa została wprowadzona do utworu, by uwypuklić proces przemiany i awansu społecznego Edmunda.
Kulminacyjny punkt powieści stanowią rozdziały XVII-XIX, w których zawarte zostały opisy najpierw środowiska przemysłowców, a następnie robotniczej manifestacji. Obraz ten ukazuje dwie siły, które zdaniem Aragona toczą ze sobą bezkompromisową walkę.
W porównaniu z Dzwonami Bazylei Aragon wprowadził do ukazanej w powieści analizy społecznej element świadomości narodowej. Do tej pory uważał odwoływanie się do symboliki narodowościowej i podkreślanie przynależności narodowej za domenę prawicy, niezgodną z poglądami marksistowskimi. W Pięknych dzielnicach, pod wyraźnym wpływem ewolucji oficjalnych idei Francuskiej Partii Komunistycznej, historia narodowa, zwłaszcza nowożytna, została utożsamiona z dziejami ruchu robotniczego danego państwa. Jako prawdziwi patrioci są przedstawieni walczący o lepszy byt pracownicy.