Historia Jaskinia powstała w soczewie marmuru pochodzącego z niższego proterozoiku w południowo-zachodnim stoku góry Wapnisko. Znajdowała się na terenie eksploatowanego wówczas złoża marmuru w Rogóżce. Odkryto ją 4 listopada 1885 roku, podczas eksploatacji marmuru w kamieniołomie. Nazwano ją Wolmsdorferhöhle. Długość korytarzy jaskini łącznie z komorami wynosiła około 350 m. W tamtych latach stanowiła jedną z największych jaskiń Sudetów. Przed wojną była jedyną sudecką jaskinią udostępnioną turystycznie w czynnym kamieniołomie. Eksploatacja kamieniołomu oraz ruch turystyczny powodowały powolne niszczenie jaskini. Po roku 1933 proces niszczenia znacznie zwiększył swoją intensywność. Ze względu na nasilony ruch turystyczny wykonano sztuczne wejście, a część przeznaczoną do zniszczenia odgrodzono murem. Od 1937 roku, przez dziesięć lat, jaskinia pozostawała w niezmienionym stanie. W 1947 roku Polacy, nowi gospodarze tych terenów, wznowili ponownie eksploatację złoża, co doprowadziło w ciągu kilkunastu lat do całkowitego zlikwidowania jaskini. Mimo położenia w czynnym kamieniołomie, jaskinia była nadal zwiedzana. W 1962 roku jaskinię zniszczono całkowicie odstrzeliwując część korytarzy. Przed samym zniszczeniem jaskinia była jeszcze dostępna.