Informację o dostępności, wraz z ostatnim zdjęciem otworu wejściowego zrobionym wcześniej, podaje M. Pulina w swej monografii dotyczącej krasu sudeckiego. W latach 70. XX wieku otwór do jaskini zasypany był wielkimi blokami.
Geologia Jaskinia powstała w wyniku działalności wody rzecznej i infiltracyjnej w zmetamorfizowanych skałach wapiennych, marmurach pochodzących z proterozoiku. Złoże wchodziło w skład Metamorfiku Lądka i Śnieżnika. Eksploatowane było od XVIII wieku do końca lat 60. XX wieku. W jaskini zalegały osady, które składały się głównie z piaskowca wapnistego, klasycznych osadów sedymentacji żwirów i luźnych, kilkucentymetrowych otoczaków oraz luźnych osadów grawitacyjnych w postaci glin jaskiniowych. Dolną granicę wieku sedymentacji osadów stanowił pliocen, górną zaś – holocen. Prawdopodobnie Jaskinia w Rogóżce tworzyła jeden wspólny system z Jaskinią na Ścianie, która została odkryta w 1985 roku.
Flora i fauna W jaskini występował reliktowy studniczek Niphargellus arndti Schel, opisany przez Schellenberga w 1933 roku.