Następcą Baldwina Luksemburskiego był arcybiskup Werner von Falkenstein, w 1388 wstrzymał on rozbudowę murów miejskich. Do tego czasu w mieście żyło około 500 osób.
W XIV w. obecny targ owocowy (Fruchtmarkt) był dzielnicą szlachty i duchowieństwa, stał się jednak placem targowym już w XV w. W dawnych dworach szlacheckich osiedliła się średnia warstwa społeczeństwa (m.in. rzemieślnicy, handlarze). Stworzyli oni gildie, które uzyskały prawo współdecydowania w zarządzie miasta. W 1455 założono miejską fundację szpitalną, później wybudowano ratusz. W XV w. liczba mieszkańców wzrosła do 700.
Pożar, który wybuchł w 1591, zniszczył większą część miasta. Mieszkańcy ledwie rozpoczęli odbudowę miasta, a wybuchła wojna trzydziestoletnia i kwaterunki oraz kontrybucje dla utrzymania wojsk okupacyjnych doprowadziły miasto do ruiny.
Podczas wojny Francji z koalicją (1672–1697) spalono wszystkie domy z niewielkimi wyjątkami. Mury miejskie zostały zniszczone, spustoszono ratusz oraz zamek.
Wojna o sukcesję hiszpańską (1701–1714) nie odznaczyła się dobrze w historii miasta, zostało ono ponownie zgrabione i okupowane. Handel i rzemiosło przez długi czas nie mogło powrócić do dawnej formy. Oczyszczanie miasta rozpoczęło się dopiero w 1714.