Przez St. Wendel maszerowały wojska podczas wojen o sukcesję polską (1733–1736), o sukcesję austriacką (1741–1748) oraz wojny siedmioletniej (1756–1763) nakładając na miasto wysokie kontrybucje.
Mieszkańcy odetchnąć mogli dopiero w połowie XVIII w. Rozwój urbanistyczny miasta odznaczał się dużą różnicą w gęstości zaludnienia. Na starówce otoczonej murem osiedliło się dużo osób, w przeciwieństwie do terenów na zewnątrz muru. Był on przeszkodą dla rozwijającego się miasta. Wyraźnie ożyło rzemiosło, w szczególności przemysł skórzany i wełniany. Duże zakłady posiadały nawet do 100 krosen tkackich. Kupcy z Saarbrücken i Strasburga kupowali tu dobrej jakości sukna, produkty garbarskie były przedstawiane na Targach Frankfurckich. Tak wkrótce utworzyła się wyższa warstwa społeczna, dzięki której powstawały cenne budynki mieszkalne i gospodarcze. Na katedrze Wendela w 1753 została wybudowana trójstopniowa barokowa kopuła. W tym czasie wybudowano wiele nowych ulic, zabudowano obszar zamku oraz założono cmentarz przy bazylice.