W 1786 otrzymał rangę naczelnego (głównodowodzącego) generała (général en chef).
W latach 1787–1791 podczas wojny z Turcją dowodził trzydziestotysięcznym korpusem broniącym wybrzeża od Chersonia do Kinburnu na Krymie. W październiku zniszczył desant Turków w rejonie Kinburnu. W 1788 brał udział w oblężeniu Oczakowa, gdzie został ranny. W 1789 dowodził dywizją w Mołdawii i razem z Austriakami rozbił Turków w bitwie pod Fokszanami 1 sierpnia 1789. 22 września odniósł świetne zwycięstwo nad wojskami wielkiego wezyra w bitwie nad Rymnikiem. Po krótkim szturmie 22 grudnia 1790 zdobył ważną twierdzę Izmaił. Zgodnie z jego rozkazem żołnierze rosyjscy wymordowali tam ponad 10 tys. ludności cywilnej (w tym wiele kobiet i dzieci).
W latach 1791–1794 dowodził związkami taktycznymi i operacyjnymi w Finlandii i na południu Rosji, kierował też pracami fortyfikacyjnymi w różnych rejonach Rosji.
Kampania polska thumb|220px|Suworow na przedpolach Pragi (akwaforta Daniela Chodowieckiego) W 1794 rozbroił na Ukrainie pułki polskie wcielone w 1793 do armii rosyjskiej. Zaniepokojona wybuchem insurekcji kościuszkowskiej Katarzyna II pisała do niego: „Hrabio Aleksandrze Wasiljewiczu!