Karol Marks był najsilniejszą osobowością od samego początku – był wybierany do każdej następnej Rady Generalnej.

Z powodu dużej ilości różnych orientacji filozoficznych w łonie I Międzynarodówki, od początku pojawił się tam konflikt. Pierwsze obiekcje względem Marksa pojawiły się za sprawą mutualistów, którzy (jako działacze anarchistyczni) opowiadali się przeciwko komunizmowi i etatyzmowi. Jednakże wkrótce po przyłączeniu się do organizacji Michaiła Bakunina i jego zwolenników (nazywanych wówczas kolektywistami) w 1868, I Międzynarodówka została spolaryzowana na dwa obozy: jeden pod przywództwem Marksa, drugi – właśnie Bakunina. Najbardziej chyba znamienną różnicą pomiędzy oboma stronnictwami była proponowana strategia osiągnięcia ich wizji socjalizmu. Anarchiści opowiadali się za bezpośrednią ekonomiczną walką z kapitalizmem, bez prowadzenia politycznej, parlamentarnej agitacji. Odwrotność propagowali myśliciele marksowscy, chcąc skupić się na działalności parlamentarnej. Z tego też powodu, kiedy w Cesarstwie Niemieckim w 1871 roku wprowadzono powszechne prawo wyborcze, wielu niemieckich socjalistów zostało aktywnymi członkami marksistowskiej Socjal-Demokratycznej Partii Niemiec.