Pierwszy kongres I Międzynarodówki miał miejsce w 1866 roku w Genewie. Jego najważniejszym postanowieniem było przyjęcie postulatu 8-godzinnego dnia pracy jako jednego z głównych żądań ruchu.
Kongres w Lozannie, 1867 Kongres w Lozannie odbył się w dniach 2–8 września 1867 roku. Marks nie brał w nim udziału, był zajęty pisaniem ostatnich rozdziałów swego słynnego Kapitału. W Kongresie brało udział 64 delegatów z Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec, Belgii, Włoch i Szwajcarii. Raporty dochodzące do uczestników kongresu mówiły m.in. o tym, iż zwiększa się wpływ I Międzynarodówki na klasy pracującej rozmaitych krajów. Delegatom z Francji, w większości proudhonistom udało się wywrzeć duży wpływ na postanowienia programowe, doprowadzając nawet do rewizji niektórych punktów ustaleń z Genewy (podkreślając zwłaszcza kwestie kooperacji i kredytu).
Jednakże Kongres w Lozannie potwierdził ważność rezolucji genewskiej dotyczącej walki ekonomicznej i strajków, a także wydał dokument dotyczący wolności politycznej, podkreślający iż socjalna emancypacja robotników nie może być oddzielona od wyzwolenia politycznego. Wbrew działaniom proudhonistów, Kongresowi udało się wybrać ponownie Radę Generalną w podobnym składzie jak poprzednio i pozostawić jej siedzibę w Londynie.