Lata 2002–2007 W wyborach prezydenckich w 2002 UDF formalnie poparła swojego lidera François Bayrou, który w pierwszej turze uzyskał 6,84%. Wcześniej partię opuściła Christine Boutin i jej Forum Socjalnych Republikanów. Jednocześnie wielu liderów partii (m.in. Philippe Douste-Blazy, Jacques Barrot, François Loos), a także około 1/3 posłów do Zgromadzenia Narodowego od początku wspierało kandydaturę ubiegającego się o reelekcję Jacques’a Chiraca, przystępując następnie przystąpiło do tworzenia Unii na rzecz Większości Prezydenckiej. Z UDF wystąpiły także obie partie afiliowane (Partia Radykalna i PPDF) oraz współpracująca organizacja niebieskich ekologów (Écologie bleue), również przechodząc do nowej centroprawicowej formacji.
W wyborach parlamentarnych działacze UDF startowali częściowo pod własnym szyldem (w tym około 20 kandydatów z oficjalnym poparciem UMP), częściowo w ramach Unii na rzecz Większości Prezydenckiej. Ostatecznie w Zgromadzeniu Narodowym XII kadencji centryści utworzyli własną 30-osobową grupę poselską. Pozostali deputowani dotąd należący do Unii opuścili to ugrupowanie, wstępując do Unii na rzecz Ruchu Ludowego.