Fort podczas wojny siedmioletniej Od ok. 1749 Francuzi podjęli próbę zdobycia kontroli nad terenami nad rzeką Ohio. W 1755 działania te doprowadziły do konfliktu z siłami brytyjskimi, który niedługo potem przerodził się w ogólną wojnę siedmioletnią między Francją i Wielką Brytanią i kolonistami obu stron w Ameryce. Fort Niagara był kluczowym punktem na szlaku komunikacyjnym między Montrealem i doliną Ohio.
Na początku wojny w 1755 roku Francuzi odnieśli zwycięstwo nad siłami generała Braddocka w dolinie Ohio. Druga armia brytyjska maszerująca z Fortu Oswego miała duże szanse pokonania słabej załogi Fortu Niagara ale wyruszyła za późno i zmuszona była do odwrotu przed nadciągającą zimą.
Francuzi, zaniepokojeni zagrożeniem Fortu Niagara od strony Brytyjczyków, podjęli decyzję o drastycznym wzmocnieniu załogi fortu. Jesienią 1755 duży oddział żołnierzy regularnych, świeżo przybyłych z Francji, został wysłany do fortu statkami przez jezioro Ontario. Wraz z nimi przybył kapitan Pierre Pouchot, który miał rozkaz zmiany Fortu Niagara w silną twierdzę w stylu europejskim, będącą w stanie wytrzymać oblężenie i ostrzał artylerii. Stara palisada została zburzona i na jej miejsce zbudowano bastiony ziemne.